F ëmija i v ogël e pyet nenën: Përse po q an?Sepse jam grua’ I thotë nëna! Nënë nuk po të k uptoj!’ iu përgj igj djali.. Nëna e af ron nga ve tja e pëq afon dhe i thotë: ‘ As që do me ku ptosh ndonjëherë, biri im’.
Me vonë f ëmija e pyet b abain e tij: ‘ Përse po me duket se nëna po q an pa ar sye?’ Të gjitha gr atë q ajnë pa ar sye, kështu iu përgjigj i ati f ëmijës.
F ëmija i v ogël u rrit dhe u be burrë, por prapëse prapë nuk e kuptoi përse q ajnë gratë. Në f und iu drejtua Zotit dhe kur Zoti iu l ajmërua, e pyeti: ‘O Zot, përse g ratë q ajnë aq l ehtë?’ Zoti u përgjigj: ‘Kur e kr ijova gruan m´u d esht ta kr ijoj të mbin atyrshme.
Ia kam dh uruar supet aq të f orta që ta mbajë p eshën e botës dhe njëk ohësisht aq të buta që të kr ijoje rahati… Ia kam dh ëne fo rcën e br endshme që të përb allojë li ndjen e f ëmijës dhe mospr animin të cilin shumë herë e përj eton nga vet f ëmijët e saj. Ia kam dh ënë f orcën, e cila i ndi hmon që gjithmonë të shk ojë përpara edhe at ëherë kur të gjithë të tjerët do rëzohen, të ujdeset për f amiljen e saj edhe atëherë kur është e s ëmurë dhe e l odhur, gjithnjë pa u an kuar.
Ia kam dh uruar ndj enjat që t´i dojë f ëmijët e saj, pavarësisht se ata nd onjëherë e lë ndojnë atë thellë në shpirt. Ia kam dh ëne fu qinë që ta pr anojë bashk ëshortin me të gjitha mu ngesat qe ka dhe e kam kri juar atë nga gri ndjet e tij që t´ia mbr ojë z emrën. Ia kam dhënë zg juarsinë që ta dijë se bashkëshorti i mirë asnj ëherë nuk e lë ndon gruan e tij por nganj ëherë e pr ovon fo rcën dhe vendosm ërinë e saj për të që ndruar pranë tij deri në kun dërshtime.
Në f und ia dhu rova l otin që de rdh, i cili i përk et ve tëm asaj që ta shfry tëzojë sa herë që të ketë ne vojë për ti përb alluar sf idat e je tës. Në këtë lo t ka me të vë rtetë të drejtë sepse askush nuk mund të përb alloje kaq shumë pa thënë asnjë fj alë, sa gr uaja në të vërt etë është në gj endje të përba llojë! Bukuria e gruas nuk qëndron në rr obat që vesh, as në l injat trupit, as në më nyrën se si i kreh fl okët. Bukuria e gruas që ndron në sytë e saj, sepse ata janë dy ert e z emrës së saj, vendi ku banon d ashuria.
Te l utem ndaje këtë me të gjitha gratë që i njeh. Të gjitha e me ritojnë da shurinë, për du rimin e tyre, fo rcën, zgj uarsinë, ndj enjën dhe qëndr ueshmërinë. Por, të l utem mos harro që ta ndash ketë me te gjithë burrat që i njeh dhe të cilët ‘ende nuk e dinë përse q ajnë gratë’.
